ตั้งแต่เจ้าโรโบ้ 2 ตัวจากไป หนูรู้สึกโหวงๆ แปลกๆ วันนึงหนูก็คงจะต้องเป็นแบบเจ้า 2 ตัวนี้แน่ๆ แม้จะรู้จักกันไม่นาน แต่ก็ใจหายนะ สงสัยคงต้องเดินสำรวจให้ทั่วๆ ว่ามีที่ตรงไหนให้หนูหลบออกไปได้มั่งหรือเปล่า


ระหว่างที่หนูกำลังสำรวจไปมาอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงคนพูดว่า "เอ้า กินซะ นานๆ ข้าใจจะใจดี มากินเร็วๆ "

แล้วก็ได้ยินเสียง จิ๊ๆ ของแฮมสเตอร์ที่ทะเลาะกัน และมุงกันกินอะไรซักอย่างอยู่

หนูเดินไปดูใกล้ๆ มีหนูแฮมสเตอร์ตัวอื่นๆ แย่งกันกินกันใหญ่เลย มีหนูตัวหนึ่งกินเจ้าตัวดึ๊กๆ อย่างเอร็ดอร่อย หนูจึงถามขึ้นว่า “กินอะไรหรอ ไม่เคยเห็นเลย”


เจ้าแฮมสเตอร์ตัวสีดำปี๋ตัวนั้นหันมา พร้อมกับบอกว่า “คน เรียกเจ้าตัวยาวๆดุ๊กดิ๊กนี้ว่า หนอนนก ลองกินดูไหม”

ว่าแล้วก็ส่งตัวดิ๊กดิ๊กตัวยาวๆ สีเหลืองอ่อนๆ แต่มีแค่ครึ่งตัวมาให้ เพราะอีกครึ่งตัวเจ้าแฮมสเตอร์ตัวดำปี๋นั้นกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย หนูลองกินดูในส่วนที่เจ้าดำปี๋แบ่งมาให้ มันก็อร่อยดี

เจ้าหนูตัวดำปี๋ตัวนั้นหันมาบอกว่า “อย่ากินมากไปนะ มันไม่ดี แม่เราบอกว่า เหมือนกับคนแหละ ไม่มีใครให้เด็กตัวเล็กๆ กินทุเรียนแบบไม่อั้นหรอก มันจะอ้วน และไม่ดีต่อสุขภาพอีกด้วยนะ แม่บอกว่า กินเป็นบางครั้งอ่ะดี สำหรับแฮมสเตอร์ที่ผอมมากๆ กินหนอนนก จะช่วยเสริมโปรตีนนะ แต่ว่าถ้ากินมามันไม่ดีหรอก บรรพบุรุษเรา ที่อยู่ตามธรรมชาติ กินธัญพืชอย่างพวกเมล์ดพืชต่างๆเป็นหลักมากกว่า น๊านนานกว่าจะจับหนอนกินได้ซักกะตัว แต่ถ้าให้กินแบบไม่อั้นนี่ ไม่ดีแน่ๆ “

หนูรุ้สึกเห็นด้วยนะ แม้จะฟังเข้าใจมั่งไม่เข้าใจมั่งก็ตาม อย่างทุเรียนที่ไอ้ที่เจ้าดำปี๋พูด หน้าตามันเป็นยังไงหว่า แต่ช่างเหอะ ตอนนี้หนูสนใจเจ้าตัวดุ๊กดิ๊กมากกว่า

หนูเดินแหวกวงเข้าไป ส่งเสียจิ๊ๆ เอามือปัดๆ เพื่อเบียดตัวเองเข้าไปกลางวงอาหารที่มีแฮมสเตอร์มุงกันอยู่ แล้วก็จับหนอนนกขึ้นมาตัวหนึ่ง แต่ว่า …. หนูกินไม่ลง

เจ้าตัวดุ๊กดิ๊กนี้ ดิ้นไปมา พร้อมกับขอชีวิต หนูเริ่มสงสาร เริมตัดสินใจว่าจะกินหรือไม่กินดี จึงตัดสินใจอมเจ้าดุ๊กดิ๊กในกระพุ้งแก้ม เอาไว้ไม่ให้คนอื่นมากินด้วย (เพื่อนๆ รู้หรือเปล่า ว่าแฮมสเตอร์อย่างเราเนี่ยมีกระพุ้งแก้มแบบพิเศษ ที่ไม่เหมือนใคร เราสามารถจะกักตุนอาหาร ไว้ในกระพุ้งแก้ม แล้วกระพุ้งแก้มนี่มันก็จะขยายใหญ่ขึ้นๆ ถ้านึกภาพกระพุ้งแก้มของแฮมสเตอร์ไม่ออกล่ะก็ เพื่อนๆ ลองอมน้ำไว้ในปากให้มากๆ แก้มเพื่อนๆ จะตุ่ยออก 2 ข้างใช่ม๊า พวกเราก็เหมือนกันเลย แต่ว่า กระพุ้งแก้มเราขยายได้ใหญ่และตุนของได้เยอะกว่าเพื่อนๆมากๆ เมื่อเทียบกับขนาดตัวของพวกเรา)

เมื่อหนูอมเจ้าดุ๊กดิ๊กไว้แล้วก็เดินไปหามุมเล็กๆ แล้วเอามือปัดๆขี้เลื่อยออกไปเป็นวง แล้วหนูนอนลง อ้าปากเอามือตบๆกระพุ้งแก้มเพื่อปล่อยเจ้าดุ๊กดิ๊กนี้ออกมา เจ้าดุ๊กดิ๊กดีใจ พร้อมกับเล่าให้ฟังว่า อีกไม่นานมันจะมีปีก แล้วจะสามารถบินออกไปจากที่นี่ได้ ด้วยนะ มันจะโตเป็นแมลงมีปีกสีดำๆ

ถ้าหนูมีปีก บินได้เหมือนเจ้าดุ๊กดิ๊กก็ดีสิเนอะ หนูจะได้บินออกไปหาแม่ คงจะมีอิสระในการออกไปไหนต่อไหนได้ตามใจ

แต่ว่า หนูคิดอะไรได้อย่างนึงแล้ว หนูจะช่วยเจ้าดุ๊กดิ๊กนี่ไว้ก่อน แล้วจะฝากมันบินไปบอกแม่ ว่า หนูสบายดี แต่เอ เจ้าดุ๊กดิ๊กมันจะบินได้จริงๆเหรอ เพราะมันไม่เห็นจะมีปีกเลย แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนละกัน

เพราะว่ายังไงซะหนูเองก็คงจะไม่กินหนอนนก อีกแล้วล่ะ สงสาร แล้วหนูชักอยากจะเห็นเจ้าดุ๊กดิ๊กบินได้ซะแล้วสิ ยังไง เจ้าดุ๊กดิ๊กก็เป็น ชีวิต 1 ชีวิตเหมือนกันเนอะ หนูกินแต่ธัญพืชก็ไม่เห็นเป็นไรเลย

(อ่านตอนต่อไป : ตอนหน้าตอนที่ 11 ชื่อตอนว่า "หลบหนี" )