หนูและเจ้าดุ๊กดิ๊ก รอให้ถึงเวลากลางคืน เพื่อจะได้หลบหนีออกไปจากที่นี่ได้ อีกพักใหญ่ๆ กว่าจะถึงเวลากลางคืน ระหว่างนี้ หนูคงจะต้องเดินสำรวจให้ทั่ว ว่ามีทางไหนให้หลบหนีออกไปได้บ้าง

หนูเห็นของเล่นไม้อันใหญ่วางอยู่ตรงใกล้ๆกับขอบโลกใบเหลี่ยม (ที่คนเรียกว่า กะบะ น่านแหละ) ได้การล่ะ ถ้าหนูกระโดดจากบนส่วนที่สูงที่สุดของของเล่นไม้ มันอาจจะสูงพอที่หนูจะลอยออกไปนอกกะบะได้

หนูอมเจ้าดุ๊กดิ๊กไว้ในกระพุ้งแก้ม เพราะมันคงหนีออกไปเองไม่ได้แน่ๆ



แล้วก็ปีนขึ้นไปบนของเล่นไม้ แล้วยืดตัว กระโดด ถีบตัวเองขึ้นไปในอากาศ ฮึ๊บ หนูพยายามยืดตัวไปข้างหน้า เพื่อจะเอามือคว้าขอบของโลกใบเหลี่ยมนี้

ตุ๊บ... แต่หนูตกลงบนขี้เลื่อยนุ่มๆ ยังแตะไม่ถึงขอบกะบะเลย

ฮึ่มไม่หรอก หนูยังไม่ท้อหรอกนะ หนูจะต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้เลย หนูค่อยๆปีนขึ้นไปบนของเล่นไม้ใหม่ ยืดตัวยืน 2 ขา และพยายามแล้วกระโดดอีกรอบ ตัวหนูลอยขึ้นไปบนอากาศ หนูพยายามคว้าขอบกะบะอีกรอบ อีกนิดเดียวๆ หนูก็จะถึงขอบกะบะแล้ว
ตุ๊บ หนูหล่นลงบนกองขี้เลื่อยเหมือนเดิม แต่ใกล้กับขอบกะบะมากกว่าเดิม อีกแค่นิดเดียวเอง ไม่เป็นไร หนูจะพยายามใหม่

หนูเดินเข้ามาตรงมุมกะบะ คายเจ้าดุ๊กดิ๊กออกมาจากกระพุ้งแก้ม แล้วเริ่มวางแผนกับเจ้าดุ๊กดิ๊ก

เจ้าดุ๊กดิ๊กบอกว่า ในกระพุ้งแก้มหนูเนี่ย มีอาหารอยู่รกเต็มไปหมดเลย หนูอาจจะกระโดดไปได้ไม่ไกล เพราะตุนอาหารมากเกินไปก็เลยหนัก มันบอกว่าให้หนูลองคายอาหารออกบางส่วนดูสิ

เอ หรือว่า อาหารที่หนูตุนไว้ในปากจะเยอะเกินไปจริงๆ หนูเริ่มเอาเท้าหน้าค่อยๆ ตบไล่อาหารในปากออกมา เพื่อคายออกบนกองขึ้เลื่อย แม่เคยเล่าให้ฟังว่า เวลา “คน” เห็นเราทำแบบนี้ทีไร ชอบตกใจคิดว่า เรา อ้วก แต่จริงๆเราไม่ได้อ้วกหรอกนะ เราตบเอาอาหารที่ตุนเอาไว้ในกระพุ้งแก้มออกมา ก็เพื่อให้ตรงแก้มเราพองน้อยลง ให้เราตัวเบาขึ้น จะได้เคลื่อนตัวได้สะดวก เหมือนอย่างตอนนี้ไงล่ะ ที่หนูกำลังพยายามคายอาหารที่หนูตุนเอาไว้ออกมา เพื่อตัวจะได้เบาขึ้น ไม่แน่หนูอาจจะกระโดดออกจากกะบะนี้ได้แบบที่เจ้าดุ๊กดิ๊กบอกก็ได้นะ

ตอนนี้ก็ใกล้จะมืดแล้ว หนูว่าจะชวนเจ้าดำหลบออกไปด้วยกัน

“เราจะออกไปตามหาแม่ ไปด้วยกันกับเราไหม” หนูชวนเจ้าดำปี๋

“ไม่เอาหรอก ในนี้มีอาหารเยอะแยะ ถึงขี้เลื่อยจะเหม็นไปหน่อย แออัด เบียดเสียด แต่เขาว่ากันว่า ข้างนอกมี อันตรายอยู่เยอะแยะ ไม่ไปอ่ะ เราเคยได้ยินว่ามีแฮมสเตอร์ยักษ์ด้วยนะ ที่มีหางยาวเฟื้อยตัวสีเทาดำ ตัวเหม็นสาบรุนแรง เคลื่อนไหวเร็วมาก แฮมสเตอร์อย่างพวกเราอุ้ยอ้าย หนีไม่ทันหรอก บางตัวโดนกัดขาดเป็น 2 ท่อนเลย” เจ้าดำปี๋ตอบด้วยท่าทางหวาดกลัว

“อ๋อ นั่น คนเขาเรียกว่า ‘หนูบ้าน’ ตัวอันตรายเลยเชียวแหละ ต้องคอยระวังให้ดีเลย เราว่าเธอคอยอยู่ในนี้ดีกว่านะ เจ้านายเธออาจจะมารับกลับไปหาแม่ก็ได้” มีเสียงแทรกขึ้นมา หนูหันไปมองที่มาของเสียง เป็นแฮมสเตอร์อีกตัวหนึ่งที่หนูยังไม่เคยรู้จักมาก่อน เพื่อนใหม่ของหนูเป็นแฮมสเตอร์สีขาวสะอาดทั้งตัว ตามีสีแดง

“ไม่มีทางหรอก เราอยู่ในกะบะนี้มาเดือนกว่าแล้ว เขา “ขาย” เราแล้ว เขาไม่กลับมารับเราหรอก” เจ้าดำปี๋พูดเศร้าๆ แล้วเดินจากไป ตรงมุมกรงแล้วเอามือไปปัดขี้เลื่อยนอนตรงมุมนั้น

“เจ้าดำปี๋มันเสียใจน่ะ ใหม่ๆมันก็เคยคิดหนีแบบเธอน่ะแหละ แต่ว่าหนีไม่สำเร็จเพราะตอนมันมาใหม่ๆ ถูกเจ้าถิ่นกัดขา จนขาเสีย มันคงจะกระโดดหนีแบบเธอไม่ได้หรอก น่าสงสารที่มันมีสีดำ คนไม่ค่อยชอบมัน มันเลยไม่มีใครซื้อไปเลี้ยง เจ้านายเก่ามันก็ไม่เคยกลับมา เราเห็นมันแอบคอยเจ้านายมันกลับมารับมันนานแล้ว” เพื่อนใหม่บอก

“เราเจอที่หลบหนี เธออยากไปกับเราไหม” หนูถาม

“ไปสิ เราไม่อยากเป็นแบบเจ้าดำปี๋ แฮมสเตอร์ในกะบะที่ไม่มีเจ้าของน่าสงสารนะ บางตัวตายไปในกะบะ ทั้งๆที่ยังไม่เคยได้พบเจ้าของใหม่เลยก็มี โอ๊ะ ลืมไปเลยเราชื่อ“ไข่ขาว” นะ เจ้านายเก่าเรียกเราเคยตั้งให้ เค้าบอกว่า เวลาเรานอนตัวเราจะเป็นก้อนกลมเหมือนไข่เป็ดสีขาว”

“ เราไม่เคยมีชื่อ…” หนูตอบ


“ไม่เป็นไร พวกเราจะกระโดดจากของเล่นไม้อันนั้นใช่ไหม” เจ้าไข่ขาวถาม

จู่ๆ ไฟก็ดับไป ที่นั่นมืดขึ้นมาทันที แล้วก็มีเสียงครืดๆ ของเหล็กกระทบกับพื้นดังปัง

“ไข่ขาวนั่น เสียงอะไร”

“เสียงคนปิดประตูร้าน คนจะไม่กลับมาอีกจนกว่า จะมีแสงสว่างจากแสงแดดในวันรุ่งขึ้น อย่ามัวสนใจเลย เราไปกันเถอะ เราดูเธอพยายามอยู่นานแล้ว ดีแล้วที่เธอคายอาหารออกไปบ้าง อีกอย่าง เธอกระโดดห่างเกินไป ต้องไปให้ถึงขอบของ ของเล่นไม้ เราจะกระโดดให้ดู เธอทำแบบเรานะเธอทำได้เชื่อสิ เราจะออกไปรอข้างนอก ตามมานะ” ไข่ขาวพูดแล้วปีนขึ้นไปบนของเล่นไม้
แล้วยืดตัวขึ้นยืน 2 ขา ค่อยๆ กระโดดถี่ๆเข้าไปใกล้ๆขอบของเล่นไม้ แล้วกระโดดสุดตัว ลอยสูงขึ้นไปในอากาศ แล้วคว้าขอบกะบะได้ ไข่ขาวพยายามปีนขอบกะบะอยู่พักหนึ่ง แล้วโดดออกไปข้างนอกได้สำเร็จ

หนูพยายามเอาอย่างบ้าง ปีนขึ้นไปบนของเล่นไม้ พยายามกระโดดถี่ๆไปให้ถึงขอบของเล่นไม้ ฮึ๊บๆๆ ตุ้บ หนูกะระยะผิด ตกขอบของเล่นไม้ลงมา

หนูปีนกลับขึ้นไปใหม่ แล้วพยายามไปให้ถึงขอบของเล่นไม้อีกครั้งแล้วถีบตัวลอยพุ่งไปยังขอบกะบะ ฮึ๊บบบบบ ตัวหนูลอยอยู่กลางอากาศ ขอบกะบะอยู่ข้างหน้า หนูพยายามคว้าขอบกะบะไว้ แต่หลุดมือ ตุ้บ หนูตกลงไปตรงกองขี้เลื่อยอีกครั้ง
หนูรู้สึกท้อ หนูพยายามคิดถึงแม่ คิดถึงบ้านของเรา หนูฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง

หนูปีนขึ้นไปบนของเล่นไม้ด้วยความตั้งใจ และรวบรวมแรงทั้งหมด ค่อยๆกระโดดถี่ๆไปยังขอบของเล่นไม้ หนูสูดลมหายใจเข้า กระโดดตัวสุดแรง ตัวหนูลอยสูงขึ้นไปบนอากาศ หนูพยายามจะคว้าขอบกะบะอีกครั้ง ตุ๊บ ไม่ถึงขอบกะบะ อีกแล้ว หนูปีนขึ้นไปบนของเล่นไม้อีกครั้ง หนูพยายามกระโดดอีกครั้งแล้วยืดตัวให้มากที่สุด ตัวหนูลอยขึ้นไปบนอากาศ คราวนี้หนูแตะขอบกะบะได้ หนูพยายามตะกายเพื่อพาตัวเองขึ้นไปบนขอบกะบะ

ตรงขอบกะบะนั้นเมื่อมองออกไป หนูเห็นเจ้าไข่ขาว ยืนรออยู่

หนูรวบรวมความกล้ากระโดดออกไปจากขอบกะบะ......

อ่านต่อตอนถัดไป: โลกภายนอก

(อ่านตอนต่อไป : ตอนหน้าตอนที่ 12 ชื่อตอนว่า "โลกภายนอก" )