เรื่องสั้น : การผจญภัยของแฮมจิ๋ว
ตอนที่ 12 : โลกภายนอก
| ข้างนอกโลกใบเหลี่ยม (กรง) เนี่ย มันไม่เหมือนกันกับข้างในกรงเลยนะ ทุกอย่างมีขนาดใหญ่โตไปหมด และตรงเท้าเล็กๆของพวกเราก็ไม่มี ขี้เลื่อยนุ่มๆ สบายเท้าอีกแล้ว เป็นพื้นเรียบๆ แข็งๆ หนูมองเจ้าไข่ขาวที่กำลังจะเริ่มออกเดินทาง แล้วหันกลับไปมองที่ โลกใบเหลี่ยมที่หนูจากมา
เล็กน้อย ก่อนจะรวบรวมความกล้าค่อยๆเดินตามหลังเจ้าไข่ขาวไป หลังของเจ้าไข่ขาวใหญ่กว่าหนูแยะ
คงเพราะหนูตัวเล็กกว่า หรืออายุน้อยกว่าก็ไม่รู้นะ หรือว่า
เพราะไข่ขาวเป็นผู้ชายก็ไม่รู้นะ แต่ว่า หนูอยากโตขึ้นแล้วเก่งๆ
แข็งแรงได้ซักครึ่งของเจ้าไข่ขาวก็ยังดี ที่ๆเราอยู่ คนเรียกว่า โต๊ะ มันสูงเกินไป
ไปต่อไปไม่ได้ มันสุดเท่านี้ เราต้องหาทางลง รออยู่ตรงนี้ก่อนนะ จะไปสำรวจรอบๆ
เดี๋ยวมา มีภูเขาที่มีที่ราบด้านบน อยู่หนึ่งอันอยู่ข้างๆโต๊ะของเรา
หนูบอก คนเรียกว่า เก้าอี้ เห็นไหมมันวางอยู่ริมๆกับขอบโต๊ะ เก้าอี้จะสูงกว่าพื้น แต่ต่ำกว่าโต๊ะ หากเรากระโดดจากโต๊ะไปลงที่เก้าอี้ก่อน และกระโดดอีกครั้งเราคงจะหล่นไปที่พื้นได้โดยไม่เจ็บมาก เจ้าไข่ขาวบอก แล้วหันมามองหนู เหมือนจะส่งสัญญาณให้ตามมา แล้วเจ้าไข่ขาวก็กระโดดลงจากโต๊ะเสียดัง ตุ๊บ ไปที่เก้าอี้ พร้อมกับหยุดรอ และแหงนหน้ามองมาที่หนู เพื่อรอให้หนูตามลงไป หนูยืนอยู่ตรงขอบ ขาสั่นไม่กล้ากระโดดลงไป เจ้าไข่ขาวยังยืนรออยู่ตรงนั้น หนูรวบรวมความกล้า หย่อนเท้าลงไป ใต้เท้าหนูว่างเปล่า มีแต่อากาศ ชวนให้รู้สึกหวาดเสียว มือหนูเกี่ยวอยู่ที่ขอบโต๊ะแน่น เท้าแกว่งไปมา หนูไม่กล้ากระโดด ได้แต่ยืนเกาะอยู่จนมือเริ่มล้า หนูหันลงไปมอง เห็นเจ้าไข่ขาวมองดูอย่างตั้งใจ พร้อมกับพยักหน้าให้หนูตามลงไป หนูหลับตาปี๋ รวมรวมความกล้า ปล่อยมือออกจากขอบโต๊ะ ตัวหนูลอยหวิว ลงไปที่เก้าอี้พลาสติกตัวนั้น ใกล้ๆที่เจ้าไข่ขาวยืนอยู่ เสียงดังตุ๊บ หนูลุกขึ้นมา มองหน้าเจ้าไข่ขาว เหมือนเจ้าไข่ขาวเข้าใจ เจ้าไข่ขาวพยักหน้า เพื่อบอกว่า เราต้องกระโดดลงไปต่อ หนูหลับตากระโดดอีกครั้ง เมื่อลืมตาขึ้นมาหนูก็เห็นเจ้าไข่ขาวยืนอยู่ข้างๆแล้ว พวกเราถึงพื้นอย่างปลอดภัย แม้จะเจ็บเล็กน้อย หนูแหงนหน้ากลับขึ้นไปมอง โต๊ะ มันใหญ่มากๆเป็นแผ่นกว้างใหญ่สีขาว อยู่สูงมาก และมีแท่งไม้เหมือนต้นไม้ค้ำอยู่ 4 ด้าน ถ้าให้ปีนกลับขึ้นไป คงจะทำไม่ได้แน่ๆ เราถอยไม่ได้แล้ว ต้องไปต่อไป หนูหันมาเห็นเจ้าไข่ขาวมองอยู่ ไปกันเถอะ หนูเริ่มก้าวเท้าตามเจ้าไข่ขาว หนูลืมไปเลยว่า มีเจ้าดุ๊กดิ๊ก หนอนนกตัวกลม แอบอยู่ในนั้น หนูหยุดเดินแล้วอ้าปาก เอาเท้าหน้าตบๆๆๆ ที่ข้างแก้ม เจ้าดุ๊กดิ๊กหล่นตุ๊บลงมา พร้อมกับบ่นอุบอิบเล็กน้อย หนูก้มลงมองเจ้าดุ๊กดิ๊ก พร้อมกับเรียกเจ้า ไข่ขาว เพื่อจะแนะนำเจ้าดุ๊กดิ๊กให้รู้จัก
อีกหน่อยเจ้าดุ๊กดิ๊กจะมีปีก แล้วบินได้ หนูจะให้เจ้าดุ๊กดิ๊กบินไปส่งข่าวหาแม่
หนูตอบ เจ้าดุ๊กดิ๊กเองพยักหน้าหงึกๆ ฟังนะ เจ้าตัวเล็ก (เจ้าไข่ขาว คงหมายถึงหนู - - ) โอกาสที่เธอจะได้พบแม่อีก น้อยเหลือเกิน เรื่องนี้แม่ของเธอเองก็คงจะรู้ดี ตัดใจซะเถอะ แม่ของเธอคงจะภูมิใจ ถ้าเธอสามารถจะเรียนรู้โลกภายนอก และมีชีวิตอยู่ได้อย่างกล้าหาญด้วยตัวของเธอเอง เหมือนกับที่แม่ของเธอเคยเป็น เธอต้องกล้าเดินไปด้วยเท้าของเธอเอง และถ้าโชคชะตามีจริง เธอและแม่ คงจะได้พบกันอีก หนูเงียบไป จริงของเจ้าไข่ขาว ตลอดมา หนูนึกถึงบ้านที่อบอุ่น ที่มีแม่อยู่ แต่ในเมื่อไม่มีบ้านให้กลับแล้ว หนูจะไปที่ไหนได้ล่ะ หนูหยุดเดิน มองเจ้าไข่ขาว และเจ้าดุ๊กดิ๊ก อยู่เงียบๆ เราจะไปเป็นเพื่อนเธอเอง จนกว่าเธอจะเจอที่ๆเธอจะอยู่ได้อย่างมีความสุข หรือ จนกว่าเธอจะได้พบกับแม่ ดีไหม ยังไงก็ยังดีกว่าโดนขายอยู่ที่นั่น เหมือนเจ้าดำ เจ้าไข่ขาวพูดปลอบใจ หนูพยักหน้าแล้วเริ่มก้าวเท้าออกเดินตามเจ้าไข่ขาว หลังจากออกเดินไปได้ 5-6 ก้าวหนูก็ได้ยินเสียงเจ้าดุ๊กดิ๊ก รอด้วยๆ เจ้าดุ๊กดิ๊กพยายามกระดึ๊บๆ ตามหลังพวกเรามา แต่กว่าจะกระดึ๊บได้ทีละนิดๆ แฮมสเตอร์อย่างพวกเราก็เดินไปไกลแล้ว หนูจึงเดินกลับไปหาเจ้าดุ๊กดิ๊ก และให้เจ้าดุ๊กดิ๊กเกาะหลังหนูมา เจ้าดุ๊กดิ๊กกระดึ๊บๆ ไต่ขึ้นไปบนหลังหนู เรา 3 ชีวิตเริ่มออกเดินทางไปในโลกใบใหญ่ ... หลังจากเดินทางออกมาครู่ใหญ่ หนูเริ่มพบปัญหาของการเดินทางแล้ว นั่นคือ
ข้างนอกกรง ไม่มีน้ำ และไม่มีอาหาร หนูเริ่มหิว และเริ่มตบเอาอาหารออกมาจากปากมากิน
แต่ตอนที่กระโดดออกมานอกกรง หนูเอาอาหารออกไปเกือบหมด เพื่อให้ตัวเบาและกระโดดออกมาได้
ตอนนี้หนูเหลือเพียงเม็ดทานตะวันเม็ดเดียวเท่านั้น เจ้าไข่ขาวเห็นก็เลยค่อยๆเอาเท้าหน้าตบอาหารที่เจ้าไข่ขาวเก็บเอาไว้ในกระพุ้งแก้มออกมาแบ่ง
หนูรีบรับมากินอย่างดีใจ หนูไม่เห็นเจ้าไข่ขาวกินอาหารเลยตั้งแต่ออกเดินทางมา หนูกินอาหารจนเกือบหมด และแบ่งรำข้าวให้กับเจ้าดุ๊กดิ๊กด้วย เธอกับเจ้าดุ๊กดิ๊ก รออยู่ที่นี่ก่อนนะ จะไปหาอาหารมาให้
รอบๆกรงที่เราออกมา อาจจะมีอาหารหล่นอยู่ อยู่ข้างๆรองเท้าของคนตรงนี้ จะปลอดภัย อย่าเพิ่งไปไหนล่ะ อ้อ คนเรียกว่า รองเท้านี่เอง หลังจากเจ้าไข่ขาวออกไปไม่นาน หนูมองไปรอบๆตัว เห็นโพรงมืดๆอยู่อันหนึ่ง เป็นโพรงของฝาผนังไม้ หนูรู้สึกว่า มันเหมือนมีแรงดึงดูด!! ในโพรงมืดๆนั้นจะมีอะไรนะ อ่านต่อตอนถัดไป: ตอน โพรงลึกลับ
|
|
เรื่องเล่าเหล่านี้ เป็นเรื่องแต่งขึ้น เพื่อให้เพื่อนๆ
ได้เข้าใจถึงชีวิตน้อยๆ ในโลกใบเล็กๆนี้ ดียิ่งขึ้นค่ะ
