เรื่องสั้น : การผจญภัยของแฮมจิ๋ว
ตอนที่ 2 : บ่อน้ำแห่งความตาย
| ผ่านมา 3 วันแล้วนะ เร็วไหม
ระยะนี้หนูยังเดินไปไหนมาไหนไม่ได้ ได้แต่นอนหงายท้องตะกายเท้าไปมา มีร้องงอแงบ้าง เมื่อหิวนม พอแม่เดินผ่านมานะ
สัญชาตญานจะเตือนพวกเราให้ตะกายควานหานมแม่กิน แม่บอกว่า หนูแย่งพี่น้องกินไม่ค่อยทัน
เลยตัวเล็กกว่าเพื่อนเข้าไปใหญ่ พี่หนูบางตัวน่ะ ดูดติดนมแม่แน่นเลยนะ
ตอนนี้ขนของพวกเราเริ่มขึ้นบางๆแล้ว แม่เริ่มจะมองออกได้มั่งแล้วหละ อย่างตัวหนูแม่บอกว่า เริ่มเห็นสีผิวเข้มๆ เป็นที่ๆ โตขึ้นหนูน่าจะเป็น แคมเบลล์ลายจุด แม่บอกว่า อีก 2 วันจะเห็นชัดขึ้นว่าใครจะเป็นสีอะไรมั่ง |
|
 |
วันนี้พวกเราอายุ 5 วัน ... เราเริ่มคว่ำตัวขึ้นมายืน และเริ่มหัดเดินไปมา ได้แล้วนะ แต่ขายังไม่แข็งแรงง่ะ เรายังอยู่แถวๆ รัง ไม่ไปไหนไกลนะก วันนี้เราเริ่มงับๆ เมล็ดพืชได้แล้วด้วย แต่ได้แต่งับค่ะ แม่บอกว่าไอ้เม็ดกลมๆ ลื่นๆ ที่หนูพยายามจะกิน เค้าเรียกว่า "มิลเลต" แต่เรายังกินไม่เป็นนะ เรายังต้องกินนมแม่อยู่ดี วันนี้วันที่ 7 แล้วนะ... เรามีขนขึ้นทั้งตัวแล้วหละ แม่บอกว่าไม่ต่างจากแม่เลย เพียงแต่ตัวจิ๋วเดียว แหะๆ แต่ยังมองไม่เห็นค่ะ เพราะว่าตาของพวกเรายังลืมไม่ได้ หนูถามแม่ว่า หนูจะเหมือนแม่ไหม แม่บอกว่า ไม่เหมือนจ้ะ หนูไม่เหมือนพ่อแม่ ไม่เหมือนกับตา ยายด้วย แม่ว่า หนูอาจจะไปเหมือนกับปู่ย่าก็ได้ พี่น้องของหนูเองก็สีไม่เหมือนกันเลยซักตัว แล้ว เมื่อไหร่ หนูถึงจะมองเห็นล่ะแม่ อีกไม่นานหรอกจ้ะ นับไปอีก 6-7 วัน ลูกก็จะมองเห็นจ้ะ" |
| โห อีกตั้ง 6-7 วัน นานจังเนอะ
แต่ไม่เป็นไร พวกเราเริ่มมีขาที่แข็งแรงขึ้นกว่าเดิม และเดินไปมาคล่องขึ้นแล้ว
วันนี้หนูจะสำรวจให้ทั่วเลย ระหว่างที่พวกเรา สำรวจไปรอบๆ แม่จะ คอยคาบพวกเรากลับไปที่รังอยู่เรื่อย แม่บอกว่า กลัวเราจะไม่ปลอดภัย แม่เนี่ยไม่รู้เรื่องเลยเนอะ ถึงแม้ ตาของพวกเราจะยังมองไม่เห็น แต่พวกเรากลับรังเองถูกนะ จมูกเราดีจะตาย เราตามกลิ่นกลับไปยังรังเองได้ แต่แม่ก็ยังมาคาบเราไปมาเหมือนเด็กเล็กๆ อยู่นั่นหละ พอแม่คาบเรากลับรัง เราได้ยินเสียงคนร้องโวยวายเป็น คำพูดว่า ดูสิ พี่มันคาบลูกอีกแล้ว ลูกมันจะเจ็บไหมเนี่ย มีอีกเสียงหนึ่งของคนพูดขึ้นมาว่า อย่าไปดูไปยุ่งมันมากสิ แน่ะมันคาบลูกมันไปซ่อนใหญ่แล้ว ครอกที่แล้วมันก็อมลูกไปทีแล้ว ยังไม่ระวัง เดี๋ยวแม่มันก็กินลูกหรอก ถ้าหนูพูดภาษาเค้าได้ หนูอยากจะบอกว่า ไม่เจ็บหรอกค่ะ แม่รักเราจะตาย เนอะแม่เนอะ แม่คาบพวกเรากลับรัง แล้วเอาตัวบังเราไว้ เหมือนเดิมเราเลยนอนดูดนมแม่ซะเลย จนเมื่อเสียงฝีเท้าของคนหายไป แม่จึงเลิกเอาตัวบังเรา |
 |
เราเริ่มเดินไปสำรวจไกลยิ่งขึ้น แต่วันนี้ พวกเราเหลือแค่ 2 ตัวแล้วหละ.... พี่ๆๆๆ แย่แล้ว ลูกหนูจมน้ำตาย แม่ไม่ร่าเริงเหมือนทุกที แม่ไม่พูดอะไรกับพวกเราเลย นอนกก เราอยู่ในท่านั้น นิ่งนานจนเราหลับไป .. (อ่านต่ออาทิตย์หน้า จ้ะ) |
*** หมายเหตุ : เรื่องเล่าเหล่านี้ เป็นเรื่องแต่งขึ้น เพื่อให้เพื่อนๆ
ได้เข้าใจถึงชีวิตน้อยๆ ในโลกใบเล็กๆนี้ ดียิ่งขึ้นค่ะ
