เรื่องสั้น : การผจญภัยของแฮมจิ๋ว
ตอนที่ 5 : ลาจาก
| ตอนนี้พวกเราโตแล้วนะ อายุประมาณ
3 สัปดาห์แล้ว แม่ไม่ยอมให้เรากินนมแล้วหละ เวลาเดินมาใกล้ๆเพื่อขอดูดนม
แม่จะลุกหนีไปเสียทุกที
ตอนแรกหนูแอบน้อยใจ นึกว่าแม่รำคาญไม่รักเราแล้ว บางทีเราก็ร้องจิ๊ๆ เมื่อพยายามนอนหงายจะดูดนม แต่แม่ลุกหนีไปตลอด เรารู้สึกขัดใจ ่แม่บอกว่า แม่ต้องทำแบบนั้น เพื่อฝึกให้พวกเรา เรียนรู้ที่จะกินอาหารอื่นนอกจากนม
เพราะว่า แม่ไม่ได้อยู่ข้างๆพวกเราได้ตลอดไปหรอกนะ แต่แม่ยังเดินหนีเหมือนเดิม พวกเราจึงจำใจต้องหยิบ อาหารเม็ดสีเหลือง สีน้ำตาล ลื่นๆ ที่คนเรียกว่า มิลเลต มากินด้วยความหิว แต่ว่า อาหารแห้งแบบนั้นมันกินแล้วกระหายน้ำ ไม่เหมือนน้ำนมแม่เลยซักนิด เพราะนมแม่นอกจากอิ่ม อร่อยแล้ว ยังไม่หิวน้ำด้วย ในโลกใบเหลี่ยมของเราไม่มีบ่อน้ำแล้ว แต่ว่ามีสิ่งที่คนเรียกว่า กระบอกน้ำ มาแทนที่ ตอนแรกหนูก็ไม่เคยสนใจมันหรอก เพราะหนูกินนมแม่ แต่เมื่อเราต้องกินอาหารแห้งอย่างเมล็ดพืชเนี่ย ทำให้เราหิวน้ำนะ ตอนแรกหนูไม่รู้หรอก ว่าจะทำยังไงจึงจะกินน้ำที่อยู่ข้างในนั้นได้ จนกระทั่ง หนูเห็นแม่เดินเข้าไปหากระบอกน้ำนั้น แล้วเอาลิ้นแตะตรงปลายกระบอกที่เป็นท่อสีเงิน ไม่นานน้ำก็หยดออกมา หนูขอลองมั่งนะแม่ หนูรวบรวมความกล้า เดินเข้าไปหากระบอกน้ำนั้น แล้วเริ่มเอาจมูกดมๆ
แตะๆตรงส่วนท่อโลหะสีเงิน เอ ไม่เห็นมีน้ำไหลออกมา หนูลองเอาลิ้นแตะๆเลียไปโดนตรงปลายกระบอก
มีหยดน้ำสะอาดไหลออกมาแล้ว พี่ของหนูอยากจะลองดูมั่ง เลยเข้ามาแย่งหนู พี่เอาขาหน้าตบไล่หนูออกไป ส่งเสียงดังจิ๊ๆ แล้วเบียดตัวเข้ามากินน้ำด้วยความอร่อย แม่แอบมองพวกเราด้วยสายตาภูมิใจ ไม่นานตาของแม่ก็ฉายแววเศร้าออกมา
แม่บอกว่า ใกล้ถึงเวลาแล้วสินะ
. คืนนี้เรายังนอนซุกตัวอยู่ใกล้ๆแม่เหมือนเดิม เราชอบกลิ่นของแม่ กลิ่นของรังของเรา และกลิ่นขี้เลื่อยใหม่ๆ ทำให้เรารู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย คืนนี้แม่ดูเงียบจัง ไม่นานหนูก็ได้เรียนรู้ว่า ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่ หนูมีความสุขที่สุด และความสุขนั้นจะอยู่กับเรา ไม่ยาวนาน.... |
|
 |
เรานอนข้างๆแม่แต่แล้วจู่ๆ ก็มีอะไรมาช้อนตัวเราลอยขึ้น หนูสลึมสลือตื่นขึ้น พบว่าตัวเองอยู่บน มือ คน กลิ่นของมือคนเหม็น ไม่เหมือนกับกลิ่นของแม่ หนูพยายามจะกระโดดลงจากมือ แต่หนูกลัวเกินไป เมื่อก้มลงมอง หนูเห็น บ้าน และโลกใบเหลี่ยมของเราอยู่ด้านล่าง หนูเห็นแม่วิ่งไปมาในกล่อง แม่ไม่สามารถจะทำอะไรได้ ได้แต่วิ่งไปทางโน้นทีทางนี้ที ตาของแม่ดูเศร้า หนูอยากจะถามคนว่า เค้าจะเอาพวกเราไปไหน และหนูจะได้เจอกับแม่หรือเปล่า แต่ไม่มีใครตอบเราได้ แต่ .ความรู้สึกลึกๆข้างในบอกว่า หนู จะไม่ได้เจอกับแม่ อีกแล้ว |
หนูโดนปล่อยลงในกล่องกระดาษ พี่ของหนูมาอยู่ในกล่องก่อนหนูแล้ว หนูวิ่งเข้าไปอยู่ใกล้ๆพี่ พวกเราพยายามหาทางออก เมื่อเราแหงนหน้ามองขึ้นไป คล้ายกับเราอยู่ในกรง แต่ต่างกันที่ ท้องฟ้ารูป 4 เหลี่ยมผืนผ้ายาวๆ กล่องนี้ แคบกว่ามาก ไม่มีกระบอกน้ำ ไม่มีอาหารอะไรเลย นอกจากพวกเรา และขี้เลื่อยที่มีกลิ่นแม่อยู่ หนูคิดถึงแม่ ด้านบน ท้องฟ้าของเรา สี่เหลี่ยมค่อยๆ หดเข้าหากัน จนเป็นเส้นสว่างขีดเดียว แล้วหายไปกลายเป็นกล่องมืดๆ รูกลมๆ ข้างๆ กล่องกลับสว่างแทน มีอากาศไหลผ่านเข้ามาในกล่องได้จากรูเหล่านี้ แกร่กๆๆๆๆ .. หนูและพี่พยายามเอาจมูกยื่นออกมาทางรูนั้น
และพยายามจะแทะรูให้กว้างขึ้นเพื่อจะได้หนีออกไป
. |
|
*** หมายเหตุ : เรื่องเล่าเหล่านี้ เป็นเรื่องแต่งขึ้น เพื่อให้เพื่อนๆ
ได้เข้าใจถึงชีวิตน้อยๆ ในโลกใบเล็กๆนี้ ดียิ่งขึ้นค่ะ
