"สวัสดีจ้ะ" มีเสียงที่เป็นมิตรทักมา

หนูหันไปมองตามเสียง แต่ที่หนูเห็นเป็น แฮมสเตอร์ หน้าตาไม่เหมือนกับพี่น้องของหนู ตัวเขาเป็นสีน้ำตาลเหมือนกับ สีของเม็ดทราย และ มีแต้มจุดสีขาวที่เหนือคิ้ว หนวดยาวเฟื้อยเลย

"ใครๆ เขาเรียกพวกเราว่า โรโบรอฟสกี้ฮับ พวกเราเป็น แฮมสเตอร์ ที่ตัวเล็กที่สุดในโลก เรียกเราว่า โรโบ้ ก็ได้นะสั้นดี"

จริงๆ ด้วย โรโบ้ ตัวเล็กกว่า หนูซึ่งเป็นแฮมสเตอร์คนละพันธุ์กันค่ะ (หนูคือแคมเบลล์) และเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว หนูจะตัวใหญ่กว่า

่โรโบ้ทั้ง 2 ยังคงแนะนำตัวต่อ "พวกเรา มีถิ่นกำเนิดในทะเลทรายนะ แล้วก็มีที่หลบน้อย เราจึงว่องไว และขี้ตกใจมากๆ อาวุธที่สำคัญของพวกเรา คือ ความเร็ว เพราะว่า เราไม่กัดหรอกนะ แต่ว่า เราหนีเก่ง"

ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้น อยู่ๆ ก็มีมือคน แหย่ลงมาในที่ๆ พวกเราอยู่ !!!

หนูยืนดูมือนั้น ส่วนโรโบรอฟสกี้ ทั้ง 2 ตัว วิ่งกระเจิงหนีไปคนละทางอย่างรวดเร็ว และวิ่งเข้าไปซุกอยู่ในที่หลบซ่อน ทันที เป็นอะไรที่ไว มากๆ

แล้วเสียงคนก็ดังขึ้น "ลุง ซื้อโรโบรอฟสกี้ ไปเลี้ยงกับ แคมเบลล์ได้ไหมครับ?"
เสียงคนขายตอบมา "ไม่ได้หรอก ไอ้หนู โรโบรอฟสกี้ มันวิ่งเร็ว แคมเบลล์มันวิ่งไม่ทัน ผสมกันไม่ติดหร๊อก"

ทำไมคนชอบมั่วจังเลย ถ้าหนูอธิบายได้ หนูจะบอกว่า แคมเบลล์อย่างหนูน่ะ เมื่อโตขึ้นเป็นหนุ่มเป็นสาว หนูก็ไม่แต่งงานกับ โรโบรอฟสกี้หรอก ถึงหนูจะวิ่งไม่ไวเท่ากับโรโบรอฟสกี้ แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลง่ะ เหตุผลคือหนูน่ะผสมกับโรโบรอฟสกี้ไม่ได้ต่างหาก เพราะว่า ธรรมชาติสร้างให้เราไม่สามารถจะเป็นคู่กันได้ ต่อให้ผสมกันยังไง ก็ไม่มีทางมีลูกค่ะ แม่เคยบอกว่าเพราะโครโมโซม ไม่เท่ากัน แต่เอ๊ หนูก็ไม่รู้จักไอ้โครโมโซมเหมือนกัน มันกินได้ไหมเนี่ย

อีกอย่างนะ ถ้าเอาโรโบรอฟสกี้ไปเลี้ยงกับแฮมสเตอร์พันธุ์อื่น มีหวังโดนทำร้ายตายเลย ก็จำได้ไหมว่า โรโบรอฟสกี้เป็นแฮมสเตอร์ที่ตัวเล็กที่สุดในโลก ซึ่งแฮมสเตอร์ยิ่งตัวเล็ก ยิ่งสู้ไม่ไหวนะ เพราะงั้น โรโบรอฟสกี้ ควรอยู่กับ โรโบรอฟสกี้เท่านั้นค่ะ

"งั้นผมซื้อโรโบ คู่นี้แล้วกันครับลุง" ว่าแล้วไม่นานก็มีกล่องกระดาษมาวางอยู่เหนือขอบกรง หนูเข้าใจความหมายของกล่องกระดาษดี ไม่นานนัก ก็มีมือของคนยื่นเข้ามาในกรง หนูตกใจ และพยายามจะวิ่งหนี แฮมสเตอร์ตัวอื่นก็เช่นกัน โดยเฉพาะโรโบ้เพื่อนใหม่ ทั้ง 2 ตัวของหนู แต่เอ๊ะ เหมือนๆกับว่า มือนั้นไม่ได้ไล่ตามหนู แต่กลับไล่จับโรโบรอฟสกี้ทั้งคู่

เจ้าโรโบรอฟสกี้ พยายามหนีเข้าไปหลบอยู่ใต้วงล้อ แต่ไม่สำเร็จ หนูเห็นดังนั้น จึงพยายามเข้าไปช่วยเพื่อน โดยแอบไปด้านหลัง และกัดมือคนที่ไล่จับเพื่อนหนู "โอ๊ย ไอ้บ้านี่ไปไกลๆเลยนะเอ็ง ซ่านัก" ว่าแล้วก็ปัดหนูกระเด็นไปอีกทาง หนูกระแทกกับข้างกะบะ แม้ว่าจะไม่แรงมาก แต่ก็จุก ได้แต่นอนมองเพื่อนวิ่งหนีไปมา

ไม่นานเจ้าเจ้าโรโบรอฟสกี้ก็จนมุม โดนตระครุบ และจับใส่กล่องไปทีละตัว เพราะในกะบะนี้ ไม่มีทางออก ต่อให้พวกเราพยายามหนี ยังไง ก็คงไม่พ้น

ไม่รู้เหมือนกัน ว่าเพื่อนโรโบ้ ของหนูจะเป็นยังไง แต่หนูรู้ได้ว่า เราคงจะไม่ได้พบกันอีก .......

(อ่านตอนต่อไป : ตอนหน้าตอนที่ 10 ชื่อตอนว่า "ตัวดุ๊กดิ๊ก" )